Και ποια θυσία, ποια θυσία...

Η σημερινή δημοσκόπηση στο Ποντίκι βάζει ένα θεματάκι που αξίζει προσοχή. Ρωτούν λοιπόν, οι ερευνητές: 
Παραμονή στο ευρώ ή επιστροφή σε δικό μας νόμισμα; 
Και δίνουν ως εναλλακτικές απαντήσεις: 
- Παραμονή στο ευρώ με ό,τι θυσίες κι αν απαιτούνται.
- Παραμονή με θυσίες μέχρις ενός ορίου, αλλιώς επιστροφή σε δικό μας νόμισμα. 
- Άμεση επιστροφή σε δικό μας νόμισμα. 
Τα αποτελέσματα είναι πολύ ενδιαφέροντα και δίνουν απάντηση στην πολιτική της «πάση θυσίας παραμονής στο ευρώ». Μιλήσαμε στην εκπομπή με τον Γιώργο Αράπογλου, γενικό διευθυντή της Pulse, που έκανε την έρευνα και λέει πως αν και οι έλληνες παραμένουν υπέρμαχοι του ευρώ, εντούτοις βάζουν εμφανώς και ένα όριο στις θυσίες που είναι διατεθειμένοι να κάνουν.. (το προφανές δηλαδή, αλλά μερικές φορές και τα προφανή χρειάζονται απόδειξη…) Επίσης απαντά αν κάνουν καλό ή κακό (δημοσκοπικά) οι συνεχείς επιθέσεις προς τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Ακούστε…

Καθωσπρέπει

Το βράδυ των εκλογών η σκέψη μου γύριζε γύρω από τον Δημήτρη Χριστούλα. Μου είχε φορτωθεί από την προηγούμενη μέρα η ντροπή για λογαριασμό του Βενιζέλου, που διάλεξε το ίδιο σημείο για τη συγκέντρωση.  Με πλημμύρισε η δικαίωση που θα ένιωθε με το αποτέλεσμα ο Χριστούλας αν περίμενε μόνο ένα μήνα ακόμα… 
Μακάρι να μπορούσες να κάνεις ένα pause στο χρόνο και να πεις «περιμένετε» σε αυτούς που σκέφτονται να φύγουν από τη χώρα ή από τη ζωή ολότελα. Αλλάζουν τα πράγματα. Είχα καιρό να δω αισιόδοξα βλέμματα περπατώντας στο δρόμο. Χωρίς να έχουν τις λύσεις για όλα, αλλά τουλάχιστον αισιόδοξα, που να πάρει… 
Το πιστώνεται ο Τσίπρας αυτό και μπράβο του μέχρι εδώ. Έφαγαν πολλά σαράκια τον ΣΥΡΙΖΑ στο παρελθόν και ίσως στο μέλλον εμφανιστούν ακόμα περισσότερα. Τούτες τις μέρες όμως, το μήνυμα του κόσμου διαβάστηκε σωστά. Το βλέπω από τις φρίκες και την ταραχή του συστήματος των media και το «πέσιμο» ακόμα και με χτυπήματα κάτω από τη μέση. Φαίνεται από τον εκνευρισμό πασόκων και δεξιών που παίζουν το τελευταίο τους χαρτί. Φαίνεται από την κωλοτούμπα του Κουβέλη την τελευταία στιγμή. 

Επαναδιαπραγματευτείτε μόνοι σας

Άκουσα πολλούς να λένε ότι το «ναι ή όχι στο μνημόνιο» είναι ένα πλαστό δίλημμα. Παρομοίως και το «ευρώ ή δραχμή». Ομοίως και το «μέσα ή έξω από την ΕΕ». Όπως και το «ναι ή όχι στη δανειακή σύμβαση».  Το ίδιο λένε και για το «αυτοδυναμία ή συγκυβέρνηση». Πήξαμε στα πλαστά διλήμματα. Και αν είναι όλα πλαστά υπάρχει άραγε κάποιο πραγματικό και ρεαλιστικό δίλημμα εκεί έξω για να ψηφίσω;  
Μου είπατε πολλές φορές ότι στην πολιτική τα πράγματα δεν είναι άσπρο μαύρο. Τρίχες. 
Ειδικά εδώ που φτάσαμε νομίζω πως χρειάζονται περισσότερο παρά ποτέ οι καθαρές κουβέντες. Άσπρο ή μαύρο. Τίποτα άλλο. 
Θέλω ναι ή όχι, θέλω ξεκάθαρα πράγματα. Εγώ στα 36 και νιώθω ότι δεν προλαβαίνω να περιμένω στις θολούρες της «επαναδιαπραγμάτευσης» ή της «επιθετικής επαναδιαπραγμάτευσης». Πόσο μάλλον ένας παππούς στα 76. 
Τι θα επαναδιαπραγματευτείτε για αυτόν; Για πότε; Με ποιον χρονικό ορίζοντα; 

Ήρωες

Αν δεν ήταν δυνατά τα μπράτσα του κι αν δεν το ‘λεγε η καρδιά του, μάλλον θα ήταν από αυτούς που κλείνει στην Αμυγδαλέζα ο Χρυσοχοϊδης. Θα ήταν πίσω από τους φράχτες που έφτιαξε ο Παπουτσής. Αλλά ο Πύρρος, ο πρώην «κωλοαλβανός», τα κέρδισε όλα με την αξία του και τώρα νιώθει πως οφείλει να ανταποδώσει στην πατρίδα και να βοηθήσει «την ώρα που όλοι φεύγουν φοβισμένοι» όπως λέει στην επιστολή του. 
Προσπαθώ να σκεφτώ πόσο κοντά είμαι με τον Πύρρο, πόσο πραγματικά δύσκολο είναι να μεγαλώσει τα τέσσερα παιδιά του, όπως λέει, και αν είναι στην ίδια μοίρα με τον πολύτεκνο που του κόψανε το μισθό και περιμένει τον Ιούνιο για να του κοπεί και το πολυτεκνικό επίδομα.  
Αναρωτιέμαι αν ο Πύρρος είναι εκεί για να με πάρει με τα μπράτσα του να πάμε παραπάνω ή μήπως για να συγκρατήσει την οργή μου …
Θέλει να αγωνιστεί, λέει, για μια Ελλάδα που σφίγγει τα δόντια και παλεύει όπως τα έσφιξε κι εκείνος τότε, κάτω από την μπάρα. Και τώρα επέλεξε να πάρει στις πλάτες του το ΠΑΣΟΚ κι όλους εκείνους που μας έφεραν ως εδώ. Κάνει λάθος προφανώς. Μήπως όμως και οι ήρωες δεν έχουν το δικαίωμα να κάνουν λάθη; Καμιά φορά επιβάλλεται και νομίζω πως είναι και εξαιρετικά χρήσιμο.. 
Και αυτή μάλλον είναι η μεγαλύτερη σημερινή προσφορά του. Η επιβεβαίωση δηλαδή, της πικρής αλήθειας ότι αυτή η χώρα δεν έχει πια να ελπίζει ούτε στους ήρωές της. Μόνο σε ανώνυμους, πολύτεκνους, άνεργους, ανασφάλιστους, που θα το πάρουν απόφαση και από υποψήφιοι αυτόχειρες θα γίνουν οι ίδιοι ήρωες της ζωής τους. Και τότε θα τους πάρει ο διάολος όλους. 
Και δυστυχώς, πια, και τον Πύρρο Δήμα. 
ΥΓ.
Κι αν δεν έχετε ακόμα πειστεί πως μας τελείωσε η ιδέα των ηρώων και των συμβόλων διαβάστε κι αυτό: Ο γιος του Γρηγόρη Λαμπράκη θα είναι υποψήφιος στο επικρατείας της ΝΔ. 
Καλή τύχη λοιπόν, από δω και πέρα… 

Μας βλέπει κι ο κόσμος

Σε αυτές τις εκλογές ας διεκδικήσουμε το δικαίωμα να ρωτάμε συνάδελφοι. Δε θέλω να κάνω μάθημα σε κανέναν αλλά επειδή έχει πια ξυπνήσει ο κόσμος και επειδή δε μασάει το ίδιο κουτόχορτο, νομίζω είναι μια πραγματική ευκαιρία και για μας να διεκδικήσουμε ένα δικαίωμα που μάλλον έχουμε ξεχάσει. Δεν είναι μισθολογικό, δεν είναι ασφαλιστικό. Είναι το βασικό μας δικαίωμα και υποχρέωση μαζί. 
Είναι προκλητική η προσπάθεια να «στηθούν» ερωτήσεις και συνεντεύξεις τώρα στις εκλογές. Βλέπω στημένες (και προφανώς πληρωμένες; ) συνεντεύξεις σε όλα τα κανάλια, αλλά και στο internet. Ίσως πολύ περισσότερο στο internet, το «μέσο της ελευθερίας». Ρίξτε μια προσεκτική ματιά και θα τις δείτε και εσείς. 
Επίσης, βλέπω συχνά τους ίδιους και τους ίδιους. Πώς γίνεται να είναι ο Παπακωνστανίνου όπου σταθώ μπροστά μου στο γυαλί της tv ή στην οθόνη του υπολογιστή μου. Γιατί είναι η Ντόρα κάθε τρεις μέρες καλεσμένη στο ίδιο κανάλι; Και πώς γίνεται οι ερωτήσεις να είναι τόσο σκληρές όσο ακριβώς αντέχει το όριο ταλάντωσης του συστήματος; 
Το σύστημα βλέπει πως καταρρέει και γυρίζει σε τακτικές του 80 και ακόμα πιο πίσω, σε σκοτεινά χρόνια για τη δημοκρατία και τη δημοσιογραφία. Σε λίγο θα δούμε ξανά και τη συνέντευξη των φοιτητών με τον Μαστοράκη. 
Ο Βενιζέλος έδωσε διακαναλική στα μέσα της Κρήτης (όπου είναι υποψήφιος) και κάλεσε μόνο τα μέσα που ήθελε αυτός, απάντησε σε ερωτήσεις που ήθελε αυτός και μιλούσε περίπου 55 από τα 60 λεπτά της συνέντευξης. 
Μοιάζει να κάνω μάθημα αλλά δεν είναι έτσι. Κανείς μας δεν είναι τέλειος και όλοι κάποτε παραλείψαμε να ρωτήσουμε ένα «ναι μεν αλλά…» εκεί που έπρεπε και το μετανιώσαμε.
Να μην τα πάρουμε όμως συνάδελφοι. Ακόμα και τώρα στα δύσκολα, να μην τα πάρουμε από κανέναν. Ντροπή. Μας βλέπει κι ο κόσμος. 
Και επειδή όπως είπαμε έχει ξυπνήσει πια, σε λίγο δε θα μας χρειάζεται. Θα βρει μόνος του και τις ερωτήσει και τις απαντήσεις… 

Όταν ψηφίζαμε Άκη

Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε και επειδή έχει δίκιο, τόσο ο ίδιος ο  Άκης, όσο και οι υπόλοιποι που μιλούν για επικοινωνιακό – προεκλογικό χαρακτήρα της σύλληψής του, νομίζω καλό θα ήταν να θυμηθούμε λίγο τα παλιά. 
Άκουσα τα ρεπορτάζ των συναδέλφων για τον άνθρωπο που έγινε γνωστός μόνο με το μικρό του όνομα, για τον άνθρωπο του προέδρου, για την άνοδο και την πτώση του ισχυρού ανδρός και για τον «παρά λίγο πρωθυπουργό». 
Μόνο που οι παρά λίγο πρωθυπουργοί είχαν πάντα από κοντά και κάποιους άλλους. Όλους αυτούς που τους έσπρωχναν να γίνουν πρωθυπουργοί αλλά τελικά έχασαν στη στροφή μαζί με τον υποψήφιό τους.   
Και σήμερα, που μιλά επιτέλους, έστω και ευκαιριακά, η Δικαιοσύνη είναι εκεί πρώτοι πρώτοι να αρπάξουν την ευκαιρία και να μιλήσουν για «κάθαρση» και για απεμπλοκή από κάθε τι που θυμίζει το παλιό ΠΑΣΟΚ. 
Ευτυχώς όμως υπάρχει και η μνήμη. Και τη βοηθά πλέον και το internet. 
Αντιγράφω λοιπόν τα πιο ηχηρά ονόματα, από το φύλλο της Ελευθεροτυπίας την 1η Ιουλίου 1996 για του συσχετισμούς ενόψει εκλογής νέου πρωθυπουργού μετά την αποχώρηση του Ανδρέα και υπό τον τίτλο «η λίστα του Άκη»: 
Γιάννης Ραγκούσης, Χρήστος Παπουτσής, Ανδρέας Λοβέρδος, Νίκος Σηφουνάκης, Παντελής Οικονόμου, Τηλέμαχος Χυτήρης, Γεράσιμος Αρσένης, Γιώργος Ανωμερίτης, Γιώργος Κατσιφάρας, Γιώργος Λιάνης, Κίμωνας Κουλούρης, Απόστολος Κακλαμάνης, Κώστας Λαλιώτης, Νίκος Αθανασάκης, Σήφης Βαλυράκης, Ανδρέας Μακρυπίδης, Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, Μιχάλης Καρχιμάκης, Θανάσης Καρούντζος, Θανάσης Τσούρας και άλλοι πολλοί. Α, και ο Αντώνης Κοτσακάς… 

Και το καλύτερο για το τέλος. Μεταξύ αυτών που ήθελαν τότε τον Άκη πρωθυπουργό  είναι και το όνομα του ανερχόμενου ήδη από τότε βουλευτή Θεσσαλονίκης: Βαγγέλης Βενιζέλος. 


Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε… 

Για τον Σάββα Πετράκη

Μια εκπομπή αφιερωμένη στον Σάββα Πετράκη με όσο γίνεται πιο λίγα λόγια, για εκείνα που ακούραστα και απλόχερα, με δύναμη ψυχής και αγάπης πάλεψε να χαρίσει στη γενέθλια γη όλα τα χρόνια της ζωής του. Για τις εκδόσεις, τις μεταφράσεις, τις μουσικές του καταγραφές, για το πείσμα και την επιμονή του σχετικά με την ουσιαστική πολιτιστική ανάπτυξη της Κρήτης, για τους αγώνες του, όποτε οι κάθε είδους «επενδύσεις» έρχονταν να καταστρέψουν τον τόπο αυτό. Μιλούν για τον Σάββα Πετράκη δύο φίλοι και συνεργάτες του, ο δημοσιογράφος Αλέκος Ανδρικάκης από την εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ και ο μουσικός και συνθέτης Ross Daly. Ο Σάββας Πετράκης υπήρξε ιδρυτής της πινακοθήκης στον Κερατόκαμπο της Βιάννου, της μοναδικής πινακοθήκης τέτοιου μεγέθους και εμβέλειας σε χωριό της ελληνικής περιφέρειας. Αφήνει παρακαταθήκη σημαντικές εκδόσεις και μουσικά ντοκουμέντα, αλλά κυρίως το ήθος, το σεβασμό και τη βαθιά αγάπη και συγκίνηση με την οποία περιέβαλλε κάθε αληθινή, ζωντανή έκφραση της ανθρώπινης ψυχής. 

Ακούστε:

Στην εκπομπή περιλαμβάνεται και η συνέντευξη του ίδιου του Σάββα Πετράκη, ένα μήνα πριν τον θάνατό του, σχετικά με τις σχεδιαζόμενες επιβαρυντικές επενδύσεις στη Βιάννο καθώς και μια σπάνια δική του ερμηνεία παραδοσιακού τραγουδιού, καταγεγραμμένη από την εικαστικό Ρουμπίνα Σαρελάκου. 

«Πέστε τα, να τα ακούσουν…»

Ειπώθηκαν ήδη σχεδόν όλα γύρω από την αυτοκτονία της Τετάρτης. Σε τόνους δραματικούς, πολιτικάντικους, άλλοτε γελοίους ακόμα και κυνικούς.

Αν λείπει κάτι από αυτή την κουβέντα είναι το μήνυμα ότι η ζωή είναι πιο αξιοπρεπής από κάθε θάνατο. Ναι, ακόμα και όταν ψάχνεις στα σκουπίδια είναι πιο αξιοπρεπής. Δεν το λέω εγώ, το λέει ένας γιος ανθρώπου που έφυγε με αυτό τον τρόπο. Μου το ζητήσανε να το μεταφέρω και αυτός και η μάνα του:

«Πέστε στον κόσμο ότι δε λύνεται κανένα πρόβλημα, μόνο ο πόνος μένει. Με την ίδια συχνότητα μας παίρνουν οι τράπεζες, με το ίδιο θράσος οι εισπρακτικές, τις ίδιες κλειστές πόρτες βρίσκουμε όταν ζητάμε βοήθεια». 

Τους ρώτησα πως τους φαίνονται οι δηλώσεις Παπαδήμου, Βενιζέλου και Σαμαρά για τον 77χρονο. Αηδία μου είπαν. Αηδία!. «Που ήταν η στεναχώρια τους τόσο καιρό για τον κόσμο…»

Πέστε να βγει στους δρόμους ο κόσμος, να μην το βάλει κάτω. Να μη χαρίζουμε ζωές έτσι. Να ξεσηκωθούμε. «Στο δικό του γράμμα ο πατέρας μου έλεγε

Φάκελος: Βιομηχανικές ΑΠΕ

Αρχείο ραδιοφωνικών συνεντεύξεων με τους εμπλεκόμενους σχετικά με το ζήτημα της εγκατάστασης βιομηχανικών Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στην Κρήτη. Αντιδράσεις, διαφορετικές απόψεις, σχεδιασμοί και επιφυλάξεις. 


*Η παρούσα δημοσίευση εμπλουτίζεται με νέες συνομιλίες όσο εξελίσσεται η δημόσια συζήτηση για το θέμα. 


Μιλούν (με αντίστροφη χρονολογική σειρά): 
Σταύρος Καμπέλης, Νίκος Ζούρος, Νίκος Καλογερής, Χαράλαμπος Φασουλάς, Θόδωρος Πατεράκης, Ρούσσος Κυπριωτάκης, Κώστας Λαμπρινός, Γιώργος Λαγκαδινός, Σταύρος Αρναουτάκης, Παναγιώτης Παπασταματίου, Κώστας Καράτζης.   

Τι δε θα ψηφίσω

Και τώρα σύντροφοι, που ήρθαν οι εκλογές, θα έλεγα να γίνουμε όσο γίνεται πιο ξεκάθαροι. Επειδή βλέπω και πάλι να φτάνουμε πριν την κάλπη και σεις να διστάζετε, ας κάνω εγώ τα ξεκαθαρίσματα, που είμαι από χωριό και δεν καταλαβαίνω από κρυμμένα νοήματα πίσω από τις λέξεις, ειδικά εδώ που φτάσαμε.. 
Τι θα ψηφίσω ακόμα δεν ξέρω, μια που δε λέτε να βάλετε κάτω τις κούτρες σας και να μου προτείνετε κάτι όλοι μαζί. 
Όμως νομίζω πως ξέρω τι ΔΕΝ θα ψηφίσω. Λοιπόν για να εξηγούμαστε: 
Δε θα ψηφίσω όποιον θέλει να επαναδιαπραγματευτεί το Μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση. Είναι σα να μου λέει ότι θα επαναδιαπραγματευτεί την καταστροφή της δικής μου ζωής και όλων των υπολοίπων ημών των πτωχών συγγενών εδώ κάτω…  Για να συζητήσουμε θα πρέπει να μου πείτε αν πιστεύετε στην ακύρωση και την κατάργησή τους.
Δε θα ψηφίσω όποιον λέει ότι με δεσμεύουν οι υπογραφές μιας παράνομης κυβέρνησης για την αποπληρωμή ενός παράνομου χρέους.